Na smutnej bieli Księgi, wszystkich dni przeżytych

Świadectwa, niechaj przez cud trudzący wytrwałości,

Gdy tego chcę, marzenie moje wnet zagości,

Zastygając w tajemne szyfry znaków skrytych.



Cielesna piękność moja: tak kruchy ornament,

Który w ucieczce swojej czas gorzko doświadcza;

Młodość ma, ponad którą dłoń Anioła władcza;

- Całym jest gotów przyjąć dziś Oczarowanie.



Wiemże to jakie będzie? lecz przeczuwam przecie

- O, źródło cienia, lecz i jasności w tym świecie -

Wedle daru pewnego czytania w przyszłości:



Wśród równiny ogromnej, co w dal się rozszerza,

Zawsze Błękitu pragnąc, pełen zachłanności,

Płomienny kwiat miłości, składany w ofierze.


Niema, smutna harfa, na Zorzy podmuchy

Czekająca, ma dusza - pokorna jak święci

I nie dbająca wcale, iż jest w niepamięci

           U ludzi, których błądzące są duchy...



Jestem w samotności, samotny bez miary;

Rozmyślaniem uparte tępię swoje grzechy,

A na mych ustach kwitną przedziwne uśmiechy,

           Iż tak bolesnym jest  - czynić ofiary...

 

                              *

                          *      *



Ach! bo moje serce, w ciszy, wielkim szlochem

Łka od jadu, co w łonie samicy wyrasta,

I nie może zrozumieć, że wszelka niewiasta,

           Jeśli nie matką jest, to tylko prochem...



I nie chcę pojąć mózg w swej dumy niebiosach,

Że przepych jego marzeń to szpitalna sala,

Gdzie nadzieja, w agonii, jękiem się użala,

           Żółtawa, z pękiem robaków we włosach!



 

                              *

                          *      *



Więc, łamiąc złość moją i bratnich pokoleń

Pieśnią na cyprysowej wiszącą gałęzi,

Czekam: Rychło ją wyrwie Pan Jasny z uwięzi

           I hymnem we mnie uderzy Wyzwoleń