Na smutnej bieli Księgi, wszystkich dni przeżytych

Świadectwa, niechaj przez cud trudzący wytrwałości,

Gdy tego chcę, marzenie moje wnet zagości,

Zastygając w tajemne szyfry znaków skrytych.



Cielesna piękność moja: tak kruchy ornament,

Który w ucieczce swojej czas gorzko doświadcza;

Młodość ma, ponad którą dłoń Anioła władcza;

- Całym jest gotów przyjąć dziś Oczarowanie.



Wiemże to jakie będzie? lecz przeczuwam przecie

- O, źródło cienia, lecz i jasności w tym świecie -

Wedle daru pewnego czytania w przyszłości:



Wśród równiny ogromnej, co w dal się rozszerza,

Zawsze Błękitu pragnąc, pełen zachłanności,

Płomienny kwiat miłości, składany w ofierze.


O, niezbadane są boże wyroki,

Czasem światłością są, a czasem nocą:

Szczęśliwi, którzy gwiazdami się złocą,

Nieszczęśni, którzy w sobie żywią mroki!

Pierwsi śpiewają wzniośle, jak Proroki,

Drugim się skrzydła zranione trzepocą

Do oddalonych swoich gwiazd, daremnie!

- jedni i drudzy, o duszo są we mnie...