Na smutnej bieli Księgi, wszystkich dni przeżytych

Świadectwa, niechaj przez cud trudzący wytrwałości,

Gdy tego chcę, marzenie moje wnet zagości,

Zastygając w tajemne szyfry znaków skrytych.



Cielesna piękność moja: tak kruchy ornament,

Który w ucieczce swojej czas gorzko doświadcza;

Młodość ma, ponad którą dłoń Anioła władcza;

- Całym jest gotów przyjąć dziś Oczarowanie.



Wiemże to jakie będzie? lecz przeczuwam przecie

- O, źródło cienia, lecz i jasności w tym świecie -

Wedle daru pewnego czytania w przyszłości:



Wśród równiny ogromnej, co w dal się rozszerza,

Zawsze Błękitu pragnąc, pełen zachłanności,

Płomienny kwiat miłości, składany w ofierze.


Przeszłość - w nieogarnionych bezmiarach gasnąca,

Teraźniejszość - w dal falą wciąż uciekająca,

Przyszłość - poblaskiem nikłym we mgłach majacząca.

Śmiejesz się? Płaczesz? Bredzisz sił ostatkiem?

Ucisz serce, człowieku! Ty jesteś tu Świadkiem



z francuskiego przetłumaczył Stanisław Pieńkowski