Korab-Brzozowski Wincenty

• Ofiarowanie/Offrande
• Pictor
• Poeta
• Powinowactwo cieni i kwiatów o zmierzchu
• Poznałem życie światów i treść świata...
• Przeciwieństwa
• Ptaszę
• Rondo/Rondeau
• Rozbitek
• Samotna/La Solitaire
• Schyłek
• Spotkanie I (I stał mój namiot...)
• Spotkanie II (Oto długo czyhałaś...)
• Symbole I (Niema, smutna harfa...)
• Symbole II (Na moim czole...)
• Symbole III (Po zachodzie słońc krwawych...)
• Symbole IV (W cielesnych pragnień...)
• Symbole IX (Ciemność nie jest tajemnicą...)
• Symbole V (O niewiasto, wyryłem na ruin...)
• Symbole VI (Panie, przedziwna radość...)
• Symbole VII (Srodze zranione...)
• Symbole VIII (Tysiące gwiazd przychylnych...)
• Symbole X (Wszystko co było, było tylko snem...)
• Symbole XI (Kiedy w tej to wiosennej ty zrywasz się ustroni...)
• Symbole XII (Więc pożegnana bądź ziemi uśmiechem...)
• Symbole XIII (Szedłem. Ciało się gięło moje z wyczerpania...)
• Symbole XIV (Tyś piękna jak gwiazdy...)
• Symbole XIX (Już dusza moja, ogień i orlica...)
• Symbole XV (Zaiste, bracie, dziwnie gdy mówią Proroki...)
• Symbole XVII (Przechodniu!...)
• Symbole XVIII (W ogrodach śmierci zerwałem irysy...)
• Symbole XX (O, niezbadane są boże wyroki...)
• Symbole XXI (Ja milczenie ust moich zmienię...)
• Symbole XXII (A potem z pnia mojego stanę się okrętem...)
• Świadek
• Tarantula
• Wąż/Le Serpent
• Węglem smutku i zgryzoty - XVI
• Wiosna/Printemps
• Wyrzuty/Reproches
• Z życia strącony szczytów, jestem zawsze smutny...
• Zamyślenie
• Żadna z mych pieśni nie dobiegnie końca...

O, korowody umarłych cieni

Wśród wirowań eterów przestrzeni,

O, płynące kaskady

Pod zamyślonych iw czarne arkady!



O, bez skrzypcowych łkań

Tańce gwiazd pod oponą niebiosów,

O, pląsy, pełne migotań i drgań

Świetlaków wśród kwiecia zapomnień i wrzosów!



Lubicie kamelie,

- Ofelie?

Akacjowe puchy

Czekające na wiatrów podmuchy,

- Izydoro,

- Lenoro?

Na szkarłatach królewskich lilie,

- Emilie?

Tuberozy, co czarem odurzeń tchną,

- Ninon?



O, korowody umarłych cieni

- Ofelie, Izydora, Lenora, Emilie, Ninon - 

Wśród wirowań eterów przestrzeni

O, płynące kaskady

Pod zamyślonych iw czarne arkady!



Księżyca łódź pomyka w dal,

Unosząc kwieciarkę w zaświaty - 

Mróz warzy kwiaty,

- Kamelie, akacje, lilie, tuberozy - 

Najdroższych kwiatów jakżeż jej żal!



O, bez skrzypcowych łkań

Tańce gwiazd pod oponą niebiosów,

O, pląsy, pełne migotań i drgań

Świetlaków wśród kwiecia zapomnień i wrzosów!



(przeł. S. Korab Brzozowski)

• Ofiarowanie/Offrande
• Pictor
• Poeta
• Powinowactwo cieni i kwiatów o zmierzchu
• Poznałem życie światów i treść świata...
• Przeciwieństwa
• Ptaszę
• Rondo/Rondeau
• Rozbitek
• Samotna/La Solitaire
• Schyłek
• Spotkanie I (I stał mój namiot...)
• Spotkanie II (Oto długo czyhałaś...)
• Symbole I (Niema, smutna harfa...)
• Symbole II (Na moim czole...)
• Symbole III (Po zachodzie słońc krwawych...)
• Symbole IV (W cielesnych pragnień...)
• Symbole IX (Ciemność nie jest tajemnicą...)
• Symbole V (O niewiasto, wyryłem na ruin...)
• Symbole VI (Panie, przedziwna radość...)
• Symbole VII (Srodze zranione...)
• Symbole VIII (Tysiące gwiazd przychylnych...)
• Symbole X (Wszystko co było, było tylko snem...)
• Symbole XI (Kiedy w tej to wiosennej ty zrywasz się ustroni...)
• Symbole XII (Więc pożegnana bądź ziemi uśmiechem...)
• Symbole XIII (Szedłem. Ciało się gięło moje z wyczerpania...)
• Symbole XIV (Tyś piękna jak gwiazdy...)
• Symbole XIX (Już dusza moja, ogień i orlica...)
• Symbole XV (Zaiste, bracie, dziwnie gdy mówią Proroki...)
• Symbole XVII (Przechodniu!...)
• Symbole XVIII (W ogrodach śmierci zerwałem irysy...)
• Symbole XX (O, niezbadane są boże wyroki...)
• Symbole XXI (Ja milczenie ust moich zmienię...)
• Symbole XXII (A potem z pnia mojego stanę się okrętem...)
• Świadek
• Tarantula
• Wąż/Le Serpent
• Węglem smutku i zgryzoty - XVI
• Wiosna/Printemps
• Wyrzuty/Reproches
• Z życia strącony szczytów, jestem zawsze smutny...
• Zamyślenie
• Żadna z mych pieśni nie dobiegnie końca...

Skądże w tobie te burze skłębione

Już od świtu, o, serce zbiedzone?

Czy obelgi dotkliwej doznało?

Albo raczej ptaszyną tyś małą,

Zbyt już długo w swej klatce więzione?



z francuskiego przetłumaczył Stanisław Pieńkowski

• Ofiarowanie/Offrande
• Pictor
• Poeta
• Powinowactwo cieni i kwiatów o zmierzchu
• Poznałem życie światów i treść świata...
• Przeciwieństwa
• Ptaszę
• Rondo/Rondeau
• Rozbitek
• Samotna/La Solitaire
• Schyłek
• Spotkanie I (I stał mój namiot...)
• Spotkanie II (Oto długo czyhałaś...)
• Symbole I (Niema, smutna harfa...)
• Symbole II (Na moim czole...)
• Symbole III (Po zachodzie słońc krwawych...)
• Symbole IV (W cielesnych pragnień...)
• Symbole IX (Ciemność nie jest tajemnicą...)
• Symbole V (O niewiasto, wyryłem na ruin...)
• Symbole VI (Panie, przedziwna radość...)
• Symbole VII (Srodze zranione...)
• Symbole VIII (Tysiące gwiazd przychylnych...)
• Symbole X (Wszystko co było, było tylko snem...)
• Symbole XI (Kiedy w tej to wiosennej ty zrywasz się ustroni...)
• Symbole XII (Więc pożegnana bądź ziemi uśmiechem...)
• Symbole XIII (Szedłem. Ciało się gięło moje z wyczerpania...)
• Symbole XIV (Tyś piękna jak gwiazdy...)
• Symbole XIX (Już dusza moja, ogień i orlica...)
• Symbole XV (Zaiste, bracie, dziwnie gdy mówią Proroki...)
• Symbole XVII (Przechodniu!...)
• Symbole XVIII (W ogrodach śmierci zerwałem irysy...)
• Symbole XX (O, niezbadane są boże wyroki...)
• Symbole XXI (Ja milczenie ust moich zmienię...)
• Symbole XXII (A potem z pnia mojego stanę się okrętem...)
• Świadek
• Tarantula
• Wąż/Le Serpent
• Węglem smutku i zgryzoty - XVI
• Wiosna/Printemps
• Wyrzuty/Reproches
• Z życia strącony szczytów, jestem zawsze smutny...
• Zamyślenie
• Żadna z mych pieśni nie dobiegnie końca...

Zaiste, bracie, dziwnie gdy mówią Proroki:

Nie wiedzieć, czy ich słowo żywi, czy zabija?

Czasem w granatu kwiecie ukrywa się żmija,

Czasem w szczelinach ruin rosy lśnią uroki.



Umysł ludzki jest jako ocean głęboki,

Tym głębszy, iż się niebo w nim chmurne odbija...

A duszy naszej narcyz, biały jak lilija,

Tym bielszy, iż schylony nad głębią, gdzie mroki.



I tak wszystko! Płomiennych ogni stos - spowija

Ziemny, nieunikniony dym w głuche obłoki -

A z gór patrzący, widzi: człowiek idzie - mija...

A tylko puste słychać w uszach kroki, kroki...