Poznałem życie światów i treść świata,

A fazy ducha przeszły przez me życie:

Na stropie czaszki mej, jak na błękicie,

Tysiąc słońc krąży i tysiąc słońc lata.



A oto myśli krzyczą: Krata! krata!

Jedno więzienie wielkie jest to życie...

A oto serce szlocha: Na błękicie

Krew moja płonie, żywiąc serce świata!



A oto mówi dusza, cel wszechświata,

Która poznała wszystkich światów życie:

Jednym celem: w sarkofagach śnicie,

Ponad którymi życia nicość lata...



(Węglem smutku i zgryzoty - XX)


Na smutnej bieli Księgi, wszystkich dni przeżytych

Świadectwa, niechaj przez cud trudzący wytrwałości,

Gdy tego chcę, marzenie moje wnet zagości,

Zastygając w tajemne szyfry znaków skrytych.



Cielesna piękność moja: tak kruchy ornament,

Który w ucieczce swojej czas gorzko doświadcza;

Młodość ma, ponad którą dłoń Anioła władcza;

- Całym jest gotów przyjąć dziś Oczarowanie.



Wiemże to jakie będzie? lecz przeczuwam przecie

- O, źródło cienia, lecz i jasności w tym świecie -

Wedle daru pewnego czytania w przyszłości:



Wśród równiny ogromnej, co w dal się rozszerza,

Zawsze Błękitu pragnąc, pełen zachłanności,

Płomienny kwiat miłości, składany w ofierze.