Poznałem życie światów i treść świata,

A fazy ducha przeszły przez me życie:

Na stropie czaszki mej, jak na błękicie,

Tysiąc słońc krąży i tysiąc słońc lata.



A oto myśli krzyczą: Krata! krata!

Jedno więzienie wielkie jest to życie...

A oto serce szlocha: Na błękicie

Krew moja płonie, żywiąc serce świata!



A oto mówi dusza, cel wszechświata,

Która poznała wszystkich światów życie:

Jednym celem: w sarkofagach śnicie,

Ponad którymi życia nicość lata...



(Węglem smutku i zgryzoty - XX)


Panie, przedziwna radość rozjaśnia mi serce,

Iż nareszcie mój rozum, który był w rozterce

Srogiej i bezlitosnej z moją duszą białą,

Tak, że krew z ran obojga tryskała nawałą

Żywą i ich w purpurze kąpała męczarnie,

Teraz stał się jej sługą i nosi latarnię

Przed nią, gdy noc zapada. I dobrze tak czyni,

Albowiem, jak Murzynka, czarna morderczyni

Jasnych chłopców i dziewcząt naszych, ciemność głucha

Czyha, błyskając ślepiem złym, z którego bucha

Jakiś urok, śmiertelny, jak zatrute noże,

Jakiś obłęd tajemny, co wiedzie w bezdroże...