Skądże w tobie te burze skłębione

Już od świtu, o, serce zbiedzone?

Czy obelgi dotkliwej doznało?

Albo raczej ptaszyną tyś małą,

Zbyt już długo w swej klatce więzione?



z francuskiego przetłumaczył Stanisław Pieńkowski


Więc ciągle twoje oczy liczą fiołki leśne

- Jeden, sto, potem tysiąc - daleko od dróg?

I nie pozwolisz nigdy, bym kołysać mógł

Jak na huśtawce, ciebie, pogrążoną we śnie?



Jesteś żywym obrazem między paletami

Ułożonymi z kwiatów - bzów i georginii,

Co światłością park zdobią. Tam głos ludzki ginie,

Aby łkał strumień, co wciąż odbiciem nas mami.



Niebo błękitne, niebo kwitnie motylami;

Powiedz, krzykniemy smutkom twoim: "Z jaskółkami

Uciekamy daleko, daleko w marzenie?"



Jak za ten pocałunek, co tak wzruszający,

Bo najprawdziwszy w świecie, nie dziękować słońcu,

Że Rosarium Miłości wznosi wśród pustyni!