Pewnego dnia, o droga, będzie tak, że cienie 

Przeszłości pięknej pójdą twoim śladem,

Tak białe tu - gdzie czerń i omroczenie

Dni utraconych, szarych, ciężkich, bladych -

Tonących w smutku, na tej ruin scenie.



Łkając, samotna, w dźwiękach dzwonu twardych,

Gdy Przeszłość mrze i płyną łez strumienie,

Odejdziesz, wnet pogrążysz się w półcienie -

      Pewnego dnia.



Smutku dziś żadne nie nawiedza tchnienie

Serca, bo senne jest niewiedzy śladem...

Lecz żal ci będzie statku, który ginie -

Bo pozostała nadal wśród fal bladych

Wyspa pachnących bzów, śpiewów upartych - 

      Pewnego dnia.


Wkrótce już źródło moje bić przestanie,

Jałową skałę martwe zalegną upłazy.

Noc ku mnie Wielka zbliża się niepowstrzymanie:

Przyjmij tedy, rycerzu bez trwogi i skazy!

Błogosławieństwo moje, a z nim - pożegnanie.



z francuskiego przetłumaczył Stanisław Pieńkowski