Pewnego dnia, o droga, będzie tak, że cienie 

Przeszłości pięknej pójdą twoim śladem,

Tak białe tu - gdzie czerń i omroczenie

Dni utraconych, szarych, ciężkich, bladych -

Tonących w smutku, na tej ruin scenie.



Łkając, samotna, w dźwiękach dzwonu twardych,

Gdy Przeszłość mrze i płyną łez strumienie,

Odejdziesz, wnet pogrążysz się w półcienie -

      Pewnego dnia.



Smutku dziś żadne nie nawiedza tchnienie

Serca, bo senne jest niewiedzy śladem...

Lecz żal ci będzie statku, który ginie -

Bo pozostała nadal wśród fal bladych

Wyspa pachnących bzów, śpiewów upartych - 

      Pewnego dnia.


Wszystko co było, było tylko snem...

Ale sen każdy posiada znaczenie,

A ja w swym mózgu blask mam i widzenie

I o ciemnościach rzeczy - dużo wiem.



Poza zwierciadłem żyłem Wschodnich Mórz,

W dziedzinach, kędy rozmyślają magi

I marmurowe drzemią sarkofagi

Z popiołem Wieków i światłością zórz...



I mógłbym ludziom prawić wiele słów,

Jedne zabójcze, a inne rodzące...

Lecz ty co życie masz na jawie śpiące,

Pomyślisz pewnie, że to szereg snów?



I sprzecznie powiesz:"Po co tyle słów?

Niechajże palec zamyka nam usta:

O mowo ludzka, ty jesteś taka pusta,

Kiedy nadeszła już godzina snów!..."



Więc oto milczę, jak nieznany bóg,

Przybywający tajemnie w Tułaczu,

Przed którym, mimo duszy ludzkiej płaczu,

Wciąż zamykasz niegościnny próg!