Z miłości konam! Gdybyż poznać cię, źrenico

Uczucia! Kochanku mój - weź ofiarny dar

Nieskalanego ciała! W jakimż blasku trwam,

Objawiającym ciągle moją moc magiczną!



Tego wieczoru, w myślach, przeklęłam swą czystość,

Najcudowniejszą Lilię! Moje złote ręce

Sczerniały śmiercią Róży, dotychczas nie tkniętej,

Aby radować mogła Cię jej promienistość!



O, Ty!

          Szalona jestem! A straszna lustrzaność

Stawu, w którym samotna w tym ogrodzie śpiącym

W świetle niebieskiej gwiazdy moja nagość drżąca -

Rozdziera mnie i rzuca wciąż w trwogi odchłanność!



Więc swym gwałtownym krzykiem przerywam milczenie

Dziewiczego pejzażu i rozrzucam włosy,

Bo wszystko wokół marzy o Promieniu, Mocy

Kochanka nieznanego, co źródłem cierpienia!



Na próżno!

                 Noc uchodzi; wiatr się śmieje, trąca

Odrażające Lilie, wyniesione w górę, 

Ku żagwiącemu słońcu, co męczy torturą -

Wieczną nieobecnością, której nie ma końca!

 

I która się nie skończy. Wiedzieć się kwitnieniem,

Pełnią samego życia! 

                                Opętanie skonem

Błyskające w sztyletu świetle roziskrzonym -

Nie potrafisz ty nigdy być mi : Wyzwoleniem!



Ziemio: żarłoczna, czarna! Moja postać jutro

Nie dotknie twego łona, co przyjmuje wszystko.

Nie spoczną tu popioły me, akordy czyste

Mego boskiego ciała! Nadzieja, okrutna



Miłością olśniewając, zawsze! omdlewanie

Błękitu tak smutnego, los utrwala w biegu

Wiecznym, który stawia mnie Samotną na brzegu

Przepaści, opętana wiecznym przyciąganiem.


Niema, smutna harfa, na Zorzy podmuchy

Czekająca, ma dusza - pokorna jak święci

I nie dbająca wcale, iż jest w niepamięci

           U ludzi, których błądzące są duchy...



Jestem w samotności, samotny bez miary;

Rozmyślaniem uparte tępię swoje grzechy,

A na mych ustach kwitną przedziwne uśmiechy,

           Iż tak bolesnym jest  - czynić ofiary...

 

                              *

                          *      *



Ach! bo moje serce, w ciszy, wielkim szlochem

Łka od jadu, co w łonie samicy wyrasta,

I nie może zrozumieć, że wszelka niewiasta,

           Jeśli nie matką jest, to tylko prochem...



I nie chcę pojąć mózg w swej dumy niebiosach,

Że przepych jego marzeń to szpitalna sala,

Gdzie nadzieja, w agonii, jękiem się użala,

           Żółtawa, z pękiem robaków we włosach!



 

                              *

                          *      *



Więc, łamiąc złość moją i bratnich pokoleń

Pieśnią na cyprysowej wiszącą gałęzi,

Czekam: Rychło ją wyrwie Pan Jasny z uwięzi

           I hymnem we mnie uderzy Wyzwoleń