I stał mój namiot, lśniący jako gołębica,

Wśród złotych piasków ziemi i niebios płomieni;

Słońce strzałami blasków raziło me lica,

Serce moje gorzało! - Więc jako spragnieni

Szukając pilnie, kędy jest chłodna krynica,

Tak zapragnąłem rosy i pachnących cieni:

I nagle - muszą spełnić się wyroki losów -

Noc nadeszła i skryła mię w głębi swych włosów...


Ani na dźwięk dublonów złotych, ani piastrów

Żadna się struna lutni mej nie zakolebie:

I raczej ze świątynnych podcienia pilastrów

Będę wyciągał rękę, przechodniu, do ciebie,

Niż miałbym się dopuścić zdrady Gwiazd na niebie.



z francuskiego przetłumaczył Stanisław Pieńkowski