I stał mój namiot, lśniący jako gołębica,

Wśród złotych piasków ziemi i niebios płomieni;

Słońce strzałami blasków raziło me lica,

Serce moje gorzało! - Więc jako spragnieni

Szukając pilnie, kędy jest chłodna krynica,

Tak zapragnąłem rosy i pachnących cieni:

I nagle - muszą spełnić się wyroki losów -

Noc nadeszła i skryła mię w głębi swych włosów...


Ciemność nie jest tajemnicą. Tajemnica

Jest światłością, a mrok wrogiem jest tajemnic.

I czyż kiedy zamieszka w głębinach ciemnic

Tajemnica, duchem jasna gołębica?

 

Odleciała z łanów słońca, ponad wierzchy,

I wstąpiła do świetlicy duchów świętych -

I nie znajdziesz jej na polach w pień wyciętych,

Ani w duszy tych, co mówią: "Zmierzchy...zmierzchy..."

 

Czasem, stojąc u dwóch światów już granicy,

Starzec ujrzy - i wnet potem w niebo leci.

Czasem mędrzec ją usłyszy w ustach dzieci,

A pragnący ją wypije z ócz krynicy.

 

Jest radością, sercem Słowa wśród płomieni;

Z jej rozkazu śpiewający, ma uśmiechy;

Nie wiedzący, nie znający - same grzechy

i wyrzutów ból, łkający pośród cieni...

 

W ludzkiej mocy jest wykrzyknąć: "Zorze świecą!

Z widnokręgów precz pierzchnęła ciemność marna:

Gołębico! zbóż złotawych oto ziarna,

Oto ołtarz naszej duszy, Tajemnico!"