Oto długo czyhałaś, niewiasto,

Na tej drodze,

Z wzrokiem utkwionym w miasto,

Którego się wznoszą wieżyce i tumy,

Jako pomniki dumy,

Lśniące w słonecznej pożodze



Oto przychodzę...



Lecz wiedz, rozczarowane są czasy,

Że lęk i trwoga ogarniają duszę -

I, nim pójdziemy społem, wpierw muszę

Tajemną pojąć treść i cel twej krasy.

Postawa twoja jako wotywne drzewo zaklęte,

Którego owoce święte

Każdy ma zerwać prawo, czy jasny jego ród,

Czy podły i nikczemny, aby łagodził trud

Podróży swej - drogą jałową...



Postawa twoja jako wotywne drzewo zaklęte,

W syryjskiej ziemi i dlatego smutki niepojęte

Powstają we mnie rzeszą pogrzebową...

I gniewu mojego orzeł się trzepoce,

I, widzę, wspiął się! wnet skrzydła rozpostrze

I runie z słońca! i zatopi ostrze

Szponów w pierś i dziób swój krzywy w oczodoły

Nędzarza, co twoje zerwie owoce,

Słodkie, a jednak suche, jak popioły!...



A potem własne będę krwawił serce,

Iż zazdrości toporem

Pień twój w perz zdruzgocę!

A  ciało twoje z próchnem weźmie ślub!

A potem będę żył w poniewierce

Haniebnym tworem,

Lecz ten, który przyjść miał po mnie, ujrzy twój grób!...



Oczy twoje...Pamiętam pieczary,

U gór wysokich podnóża,

Kędy majaczy

Upadek mój w rozpaczy!



Pamiętam obszary,

chmur hebanowych ściśnięte obręczą,

A jednak jasne, nieskończoności obszary,

Gdzie klęczą moje zachwyty - przed zguby godziną...

A dwie błyskawice prężą się do skoku

I zwycięsko zabłysną w nadchodzącym mroku!



Pamiętam moczary,

Nieruchome, mętne wody, gdzie zgnilizną siną

Ciała topielców przerażonych płyną,

A nad nimi komarów roje i much chmary,

Zbite w jakieś ruchome opary,

Jęczą nudą żałobną i szmerem muzyki

Zgonów, a z piekieł powstałe mary

Tańczą, a z zielonych ich rąk,

W krąg,

Niby ogniste ptaki,

Fruwają błękitne majaki...



I gaśnie lampa Mędrców,

A Poeci - błądzą...


Niema, smutna harfa, na Zorzy podmuchy

Czekająca, ma dusza - pokorna jak święci

I nie dbająca wcale, iż jest w niepamięci

           U ludzi, których błądzące są duchy...



Jestem w samotności, samotny bez miary;

Rozmyślaniem uparte tępię swoje grzechy,

A na mych ustach kwitną przedziwne uśmiechy,

           Iż tak bolesnym jest  - czynić ofiary...

 

                              *

                          *      *



Ach! bo moje serce, w ciszy, wielkim szlochem

Łka od jadu, co w łonie samicy wyrasta,

I nie może zrozumieć, że wszelka niewiasta,

           Jeśli nie matką jest, to tylko prochem...



I nie chcę pojąć mózg w swej dumy niebiosach,

Że przepych jego marzeń to szpitalna sala,

Gdzie nadzieja, w agonii, jękiem się użala,

           Żółtawa, z pękiem robaków we włosach!



 

                              *

                          *      *



Więc, łamiąc złość moją i bratnich pokoleń

Pieśnią na cyprysowej wiszącą gałęzi,

Czekam: Rychło ją wyrwie Pan Jasny z uwięzi

           I hymnem we mnie uderzy Wyzwoleń