Po zachodzie słońc krwawych, kiedy noc przepastną

Ciemnością świat ogarnia, niech tylko się pali

Jedna jedyna lampa; inne, niechaj zgasną!



Lampo mojej miłości, zgaśnij: Ze szpitali

Twój żar; i oto wlewasz wstręt, przesyt i nudę

W łono moje ze spiżu i w jej pierś z konwalii...



Lampo mojej nadziei, zgaśnij: rodzisz złudę,

I widzę, jak przyciągasz blasków swych alchemią

Na ogrody snów moich ciężkie chmury rude...



Lampo mej wiary, zgaśnij: twe płomienie drzemią,

Mętne, a wstają tylko w chwili przerażenia,

Gdy śmierć grozi nicością i cmentarną ziemią...



A ty jedna trwaj, lampo mojego sumienia!


O, korowody umarłych cieni

Wśród wirowań eterów przestrzeni,

O, płynące kaskady

Pod zamyślonych iw czarne arkady!



O, bez skrzypcowych łkań

Tańce gwiazd pod oponą niebiosów,

O, pląsy, pełne migotań i drgań

Świetlaków wśród kwiecia zapomnień i wrzosów!



Lubicie kamelie,

- Ofelie?

Akacjowe puchy

Czekające na wiatrów podmuchy,

- Izydoro,

- Lenoro?

Na szkarłatach królewskich lilie,

- Emilie?

Tuberozy, co czarem odurzeń tchną,

- Ninon?



O, korowody umarłych cieni

- Ofelie, Izydora, Lenora, Emilie, Ninon - 

Wśród wirowań eterów przestrzeni

O, płynące kaskady

Pod zamyślonych iw czarne arkady!



Księżyca łódź pomyka w dal,

Unosząc kwieciarkę w zaświaty - 

Mróz warzy kwiaty,

- Kamelie, akacje, lilie, tuberozy - 

Najdroższych kwiatów jakżeż jej żal!



O, bez skrzypcowych łkań

Tańce gwiazd pod oponą niebiosów,

O, pląsy, pełne migotań i drgań

Świetlaków wśród kwiecia zapomnień i wrzosów!



(przeł. S. Korab Brzozowski)