Po zachodzie słońc krwawych, kiedy noc przepastną

Ciemnością świat ogarnia, niech tylko się pali

Jedna jedyna lampa; inne, niechaj zgasną!



Lampo mojej miłości, zgaśnij: Ze szpitali

Twój żar; i oto wlewasz wstręt, przesyt i nudę

W łono moje ze spiżu i w jej pierś z konwalii...



Lampo mojej nadziei, zgaśnij: rodzisz złudę,

I widzę, jak przyciągasz blasków swych alchemią

Na ogrody snów moich ciężkie chmury rude...



Lampo mej wiary, zgaśnij: twe płomienie drzemią,

Mętne, a wstają tylko w chwili przerażenia,

Gdy śmierć grozi nicością i cmentarną ziemią...



A ty jedna trwaj, lampo mojego sumienia!


I stał mój namiot, lśniący jako gołębica,

Wśród złotych piasków ziemi i niebios płomieni;

Słońce strzałami blasków raziło me lica,

Serce moje gorzało! - Więc jako spragnieni

Szukając pilnie, kędy jest chłodna krynica,

Tak zapragnąłem rosy i pachnących cieni:

I nagle - muszą spełnić się wyroki losów -

Noc nadeszła i skryła mię w głębi swych włosów...