Po zachodzie słońc krwawych, kiedy noc przepastną

Ciemnością świat ogarnia, niech tylko się pali

Jedna jedyna lampa; inne, niechaj zgasną!



Lampo mojej miłości, zgaśnij: Ze szpitali

Twój żar; i oto wlewasz wstręt, przesyt i nudę

W łono moje ze spiżu i w jej pierś z konwalii...



Lampo mojej nadziei, zgaśnij: rodzisz złudę,

I widzę, jak przyciągasz blasków swych alchemią

Na ogrody snów moich ciężkie chmury rude...



Lampo mej wiary, zgaśnij: twe płomienie drzemią,

Mętne, a wstają tylko w chwili przerażenia,

Gdy śmierć grozi nicością i cmentarną ziemią...



A ty jedna trwaj, lampo mojego sumienia!


Ciemność nie jest tajemnicą. Tajemnica

Jest światłością, a mrok wrogiem jest tajemnic.

I czyż kiedy zamieszka w głębinach ciemnic

Tajemnica, duchem jasna gołębica?

 

Odleciała z łanów słońca, ponad wierzchy,

I wstąpiła do świetlicy duchów świętych -

I nie znajdziesz jej na polach w pień wyciętych,

Ani w duszy tych, co mówią: "Zmierzchy...zmierzchy..."

 

Czasem, stojąc u dwóch światów już granicy,

Starzec ujrzy - i wnet potem w niebo leci.

Czasem mędrzec ją usłyszy w ustach dzieci,

A pragnący ją wypije z ócz krynicy.

 

Jest radością, sercem Słowa wśród płomieni;

Z jej rozkazu śpiewający, ma uśmiechy;

Nie wiedzący, nie znający - same grzechy

i wyrzutów ból, łkający pośród cieni...

 

W ludzkiej mocy jest wykrzyknąć: "Zorze świecą!

Z widnokręgów precz pierzchnęła ciemność marna:

Gołębico! zbóż złotawych oto ziarna,

Oto ołtarz naszej duszy, Tajemnico!"