Po zachodzie słońc krwawych, kiedy noc przepastną

Ciemnością świat ogarnia, niech tylko się pali

Jedna jedyna lampa; inne, niechaj zgasną!



Lampo mojej miłości, zgaśnij: Ze szpitali

Twój żar; i oto wlewasz wstręt, przesyt i nudę

W łono moje ze spiżu i w jej pierś z konwalii...



Lampo mojej nadziei, zgaśnij: rodzisz złudę,

I widzę, jak przyciągasz blasków swych alchemią

Na ogrody snów moich ciężkie chmury rude...



Lampo mej wiary, zgaśnij: twe płomienie drzemią,

Mętne, a wstają tylko w chwili przerażenia,

Gdy śmierć grozi nicością i cmentarną ziemią...



A ty jedna trwaj, lampo mojego sumienia!


Kiedy w tej to wiosennej ty zrywasz się ustroni

Ciemnobłękitne fiołki o powiewnej woni,

Niestety, o! Cerery córko, nie wiesz wcale,

Iż ciemny Pluton dąży za tobą zuchwale.

Znieść miana bezpłodnego nie ma już ochoty:

Wenus tymi samymi zraniła go groty,

Jakimi trafia celnie w głębi leśnych cieni

W plemię ptaków i szybko-biegnących jeleni

O, słuchaj krzyków boga! Pod potężną dłonią

Dęba stają rumaki, co od światła stronią, 

Łamiąc swymi kopyty chylące się trzciny

W moczarach, które żywią zdroje Kamaryny.

W tych pieczarach łka Henna, wszech-kwiatów rodzica,

A Cjana swe wody łzami jej podsyca.

Wśród bladych nieboszczyków wnet ty będziesz panią

I Junoną podziemną, władnącą otchłanią.

I oto życie nagle, zgiełkiem swego znoju,

Naruszy nicość w grobów zamkniętą spokoju,

I odtąd wciąż na próżno nieszczęśliwe cienie

Z letejskich nurtów będą piły zapomnienie.



(J.Mor?as)