Po zachodzie słońc krwawych, kiedy noc przepastną

Ciemnością świat ogarnia, niech tylko się pali

Jedna jedyna lampa; inne, niechaj zgasną!



Lampo mojej miłości, zgaśnij: Ze szpitali

Twój żar; i oto wlewasz wstręt, przesyt i nudę

W łono moje ze spiżu i w jej pierś z konwalii...



Lampo mojej nadziei, zgaśnij: rodzisz złudę,

I widzę, jak przyciągasz blasków swych alchemią

Na ogrody snów moich ciężkie chmury rude...



Lampo mej wiary, zgaśnij: twe płomienie drzemią,

Mętne, a wstają tylko w chwili przerażenia,

Gdy śmierć grozi nicością i cmentarną ziemią...



A ty jedna trwaj, lampo mojego sumienia!


Szedłem. Ciało się gięło moje z wyczerpania;

Gwiazdy nieme z wolna gasły pożegnania w niebie;

Szedłem, samotnie łkając na słońca pogrzebie

Między krukami nocy, w krainie wygnania.



Szedłem bez odpoczynku - mimo że ku winie

Zdrożnie żywot się skłania, ani razu przecie

Nie złorzeczyłem tobie, o ty, wonny kwiecie

Miłości, który kwitniesz o skrytej godzinie.



I oto godzina, słodka jako miody,

Niebieska i różowa, dzwoniąc w ranną ciszę,

Raduje się, iż moje pragnienie kołysze

Na falach pieśni pełnej anielskiej nagrody.



O, głębokie wołanie, które szczęście wskrzesza,

Pieszcząc jasną nadzieją dawnych dobrych czasów,

Rozlega się wśród ciemnej okropności lasów,

Gdzie moja dusza głowę, bolejącą, zwiesza...



Lecz pokój! Trud przemknął, lęk, zawrót otchłani, -

Oto spokój magiczny wśród płomieni lotnych,

Oto wino spragnionych, jasny chleb samotnych

I sen pod spojrzeniami Miłującej Pani.