Po zachodzie słońc krwawych, kiedy noc przepastną

Ciemnością świat ogarnia, niech tylko się pali

Jedna jedyna lampa; inne, niechaj zgasną!



Lampo mojej miłości, zgaśnij: Ze szpitali

Twój żar; i oto wlewasz wstręt, przesyt i nudę

W łono moje ze spiżu i w jej pierś z konwalii...



Lampo mojej nadziei, zgaśnij: rodzisz złudę,

I widzę, jak przyciągasz blasków swych alchemią

Na ogrody snów moich ciężkie chmury rude...



Lampo mej wiary, zgaśnij: twe płomienie drzemią,

Mętne, a wstają tylko w chwili przerażenia,

Gdy śmierć grozi nicością i cmentarną ziemią...



A ty jedna trwaj, lampo mojego sumienia!


W każdy wieczór, gdy sen oczy skleja

I sam jestem, przesiąknięty cieniem

Widzę zjawę. Pająk tym widzeniem -

     Tarantula nocy, nadzieja.



Czy w tajemnym pokoju się kryje?

Niepokoi, a kocham ja przecież.

Ciągle muska dłoń moją, jak kwiecie -

     Tarantula nocy, nadzieja.



Wiedzą, jasną tak, ciągle pełniejąc

Stopę od stołu, przy którym piszę,

Czuwać będzie wciąż, na ścianie, w ciszy -

     Tarantula nocy, nadzieja.



I ta - moja pieśń - pełna jest cieni,

Smutek, wbrew woli mej, w niej się błąka -

Bo ciągle żyje w niej dusza pająka -

     Tarantuli nocy, nadziei.



Zdmuchnięte świece, dymy tężeją.

Nieruchomy, wciąż czai się pająk;

Znika - wraca znów: przędący majak -

     Co tarantulą nocy, nadzieją.



Nieuchwytna, na stropie czernieje,

Nad mym sercem, co wciąż drżenia pełne,

I w milczeniu tak - snuje swą wełnę -

     Tarantula nocy, nadzieja.



Przędzie uparcie - skórę mi grzeje

Sukno tkane ze snu i z marzenia,

Co wydłuża się, jedwabiem mieni -

     - Tarantula nocy, nadzieja.



Przędzie: czuję jak ciało okleja

Suknia, która prośbą nasiąka,

Odchodzącym dana przez pająka -

     Tarantulę nocy, nadzieję.



Marian Stala