Po zachodzie słońc krwawych, kiedy noc przepastną

Ciemnością świat ogarnia, niech tylko się pali

Jedna jedyna lampa; inne, niechaj zgasną!



Lampo mojej miłości, zgaśnij: Ze szpitali

Twój żar; i oto wlewasz wstręt, przesyt i nudę

W łono moje ze spiżu i w jej pierś z konwalii...



Lampo mojej nadziei, zgaśnij: rodzisz złudę,

I widzę, jak przyciągasz blasków swych alchemią

Na ogrody snów moich ciężkie chmury rude...



Lampo mej wiary, zgaśnij: twe płomienie drzemią,

Mętne, a wstają tylko w chwili przerażenia,

Gdy śmierć grozi nicością i cmentarną ziemią...



A ty jedna trwaj, lampo mojego sumienia!


Żadna z mych pieśni nie dobiegnie końca:

Ogród mój więdnie bez promieni słońca,

I oto idę, z bólem na dnie czaszki,

Po chłodnych ścieżkach, gdzie, jak złote blaszki,

Szeleszczą liście. Czasem, skądś z ustroni,

Powionie zapach, lecz to echo woni,

Subtelne de profundis późnych kwiatów:

Nie masz jaśminów już, ni róż szkarłatów!

Niekiedy na gałęzi nagiej drzewa

Jakiś usiędzie ptak, krótko zaśpiewa

I odlatuje... Jak puste gospody

Chylą się drzewa, na wybrzeżu wody.

A serce bije, dusza tęskni - za czem?

Wodotrysk zrywa się i spada z płaczem...

Szlachetne oczy, które zachwycała

Jasnoróżowa biel żywego ciała,

Spojrzenia teraz zamieniają z Parką...

Oh! jak miłości czas przeminął szparko!

Z złamaną strzałą Eros, wyczerpany,

Leży u zimnych stóp jałowej Diany.

Niebo się krwawi na krańcach zachodu;

Mroki ogarną wnet obszar ogrodu -

I oto dążę, gdzie mnie nikt nie czeka,

Wlokąc za sobą smutny cień - Człowieka.



(Węglem smutku i zgryzoty - III)