W cielesnych pragnień mych miłosny lot,

Znienacka, woli mej uderzył grot,

Tak, iż runęły w topielisko błot!



A gdy, krwawiące, legły, rzekłem im:

Kierunek lotu waszego był złym:

Pędziłyście tam, gdzie nicość i dym!



A oto teraz krwią ciekący bok,

W sercu glist zgniłych i robaków tłok,

Pieśni trup w ustach, w oczach - pusty mrok!



A tyle słońca, żywych gwiazd i zórz!

Anielskie góry, grody, świętość mórz,

Gaje, wabiące wonią pełnych róż!...



Błogosławiony niechaj będzie Pan!

I Śmierć, biorąca życie w śmierci tan!

I Prawda, uśmiech dusz, wśród krzyku ran!


A potem z pnia  mojego stanę się okrętem,

Abym się z wód ogromnym borykał zamętem,

Kiedy nadejdą burze, utkane z błyskawic

I z piorunów, co rzuci moc szatańskich prawic

Na Korabia mojego poświęcone deski,

Unoszące gołębic biel i cud niebieski.



A potem jam Zwycięstwo nadane mi chrzestem,

Którym, na zawołanie Silnych mówię: "Jestem!

W chwale chrobrych wojowań, co zbudziły śpiące,

I z uśmiechem królowań, zapatrzonych w Słońce"