O niewiasto, wyryłem na ruin kamieniu

Imię twe, by spoczęło w zapomnienia cieniu,

Pośród roślin goryczy i głuchych nopalów...

Myśli, co w głębi czaszek zawodzą pieśń żalów,

Załkały konwulsyjnie nad smutnym mozołem

Rąk mych, usypiających życie pod popiołem

I rzucających serca żywy, święty przepych,

Niby drżące węzgłowie, dla robaków ślepych!...

O śnie! nędznym jest koniec ekstaz prawowiernych -

Znikomość!

                 Lecz ja krzyczę do gwiazd miłosiernych:

Wieczyste! weźcie w swoje świetlane łańcuchy

Wszelkie po zmarłym szczęściu owdowiałe duchy!


Pewnego dnia, o droga, będzie tak, że cienie 

Przeszłości pięknej pójdą twoim śladem,

Tak białe tu - gdzie czerń i omroczenie

Dni utraconych, szarych, ciężkich, bladych -

Tonących w smutku, na tej ruin scenie.



Łkając, samotna, w dźwiękach dzwonu twardych,

Gdy Przeszłość mrze i płyną łez strumienie,

Odejdziesz, wnet pogrążysz się w półcienie -

      Pewnego dnia.



Smutku dziś żadne nie nawiedza tchnienie

Serca, bo senne jest niewiedzy śladem...

Lecz żal ci będzie statku, który ginie -

Bo pozostała nadal wśród fal bladych

Wyspa pachnących bzów, śpiewów upartych - 

      Pewnego dnia.