O niewiasto, wyryłem na ruin kamieniu

Imię twe, by spoczęło w zapomnienia cieniu,

Pośród roślin goryczy i głuchych nopalów...

Myśli, co w głębi czaszek zawodzą pieśń żalów,

Załkały konwulsyjnie nad smutnym mozołem

Rąk mych, usypiających życie pod popiołem

I rzucających serca żywy, święty przepych,

Niby drżące węzgłowie, dla robaków ślepych!...

O śnie! nędznym jest koniec ekstaz prawowiernych -

Znikomość!

                 Lecz ja krzyczę do gwiazd miłosiernych:

Wieczyste! weźcie w swoje świetlane łańcuchy

Wszelkie po zmarłym szczęściu owdowiałe duchy!


W cielesnych pragnień mych miłosny lot,

Znienacka, woli mej uderzył grot,

Tak, iż runęły w topielisko błot!



A gdy, krwawiące, legły, rzekłem im:

Kierunek lotu waszego był złym:

Pędziłyście tam, gdzie nicość i dym!



A oto teraz krwią ciekący bok,

W sercu glist zgniłych i robaków tłok,

Pieśni trup w ustach, w oczach - pusty mrok!



A tyle słońca, żywych gwiazd i zórz!

Anielskie góry, grody, świętość mórz,

Gaje, wabiące wonią pełnych róż!...



Błogosławiony niechaj będzie Pan!

I Śmierć, biorąca życie w śmierci tan!

I Prawda, uśmiech dusz, wśród krzyku ran!