O niewiasto, wyryłem na ruin kamieniu

Imię twe, by spoczęło w zapomnienia cieniu,

Pośród roślin goryczy i głuchych nopalów...

Myśli, co w głębi czaszek zawodzą pieśń żalów,

Załkały konwulsyjnie nad smutnym mozołem

Rąk mych, usypiających życie pod popiołem

I rzucających serca żywy, święty przepych,

Niby drżące węzgłowie, dla robaków ślepych!...

O śnie! nędznym jest koniec ekstaz prawowiernych -

Znikomość!

                 Lecz ja krzyczę do gwiazd miłosiernych:

Wieczyste! weźcie w swoje świetlane łańcuchy

Wszelkie po zmarłym szczęściu owdowiałe duchy!


Wszystko co było, było tylko snem...

Ale sen każdy posiada znaczenie,

A ja w swym mózgu blask mam i widzenie

I o ciemnościach rzeczy - dużo wiem.



Poza zwierciadłem żyłem Wschodnich Mórz,

W dziedzinach, kędy rozmyślają magi

I marmurowe drzemią sarkofagi

Z popiołem Wieków i światłością zórz...



I mógłbym ludziom prawić wiele słów,

Jedne zabójcze, a inne rodzące...

Lecz ty co życie masz na jawie śpiące,

Pomyślisz pewnie, że to szereg snów?



I sprzecznie powiesz:"Po co tyle słów?

Niechajże palec zamyka nam usta:

O mowo ludzka, ty jesteś taka pusta,

Kiedy nadeszła już godzina snów!..."



Więc oto milczę, jak nieznany bóg,

Przybywający tajemnie w Tułaczu,

Przed którym, mimo duszy ludzkiej płaczu,

Wciąż zamykasz niegościnny próg!