O niewiasto, wyryłem na ruin kamieniu

Imię twe, by spoczęło w zapomnienia cieniu,

Pośród roślin goryczy i głuchych nopalów...

Myśli, co w głębi czaszek zawodzą pieśń żalów,

Załkały konwulsyjnie nad smutnym mozołem

Rąk mych, usypiających życie pod popiołem

I rzucających serca żywy, święty przepych,

Niby drżące węzgłowie, dla robaków ślepych!...

O śnie! nędznym jest koniec ekstaz prawowiernych -

Znikomość!

                 Lecz ja krzyczę do gwiazd miłosiernych:

Wieczyste! weźcie w swoje świetlane łańcuchy

Wszelkie po zmarłym szczęściu owdowiałe duchy!


Więc ciągle twoje oczy liczą fiołki leśne

- Jeden, sto, potem tysiąc - daleko od dróg?

I nie pozwolisz nigdy, bym kołysać mógł

Jak na huśtawce, ciebie, pogrążoną we śnie?



Jesteś żywym obrazem między paletami

Ułożonymi z kwiatów - bzów i georginii,

Co światłością park zdobią. Tam głos ludzki ginie,

Aby łkał strumień, co wciąż odbiciem nas mami.



Niebo błękitne, niebo kwitnie motylami;

Powiedz, krzykniemy smutkom twoim: "Z jaskółkami

Uciekamy daleko, daleko w marzenie?"



Jak za ten pocałunek, co tak wzruszający,

Bo najprawdziwszy w świecie, nie dziękować słońcu,

Że Rosarium Miłości wznosi wśród pustyni!