Panie, przedziwna radość rozjaśnia mi serce,

Iż nareszcie mój rozum, który był w rozterce

Srogiej i bezlitosnej z moją duszą białą,

Tak, że krew z ran obojga tryskała nawałą

Żywą i ich w purpurze kąpała męczarnie,

Teraz stał się jej sługą i nosi latarnię

Przed nią, gdy noc zapada. I dobrze tak czyni,

Albowiem, jak Murzynka, czarna morderczyni

Jasnych chłopców i dziewcząt naszych, ciemność głucha

Czyha, błyskając ślepiem złym, z którego bucha

Jakiś urok, śmiertelny, jak zatrute noże,

Jakiś obłęd tajemny, co wiedzie w bezdroże...


Pewnego dnia, o droga, będzie tak, że cienie 

Przeszłości pięknej pójdą twoim śladem,

Tak białe tu - gdzie czerń i omroczenie

Dni utraconych, szarych, ciężkich, bladych -

Tonących w smutku, na tej ruin scenie.



Łkając, samotna, w dźwiękach dzwonu twardych,

Gdy Przeszłość mrze i płyną łez strumienie,

Odejdziesz, wnet pogrążysz się w półcienie -

      Pewnego dnia.



Smutku dziś żadne nie nawiedza tchnienie

Serca, bo senne jest niewiedzy śladem...

Lecz żal ci będzie statku, który ginie -

Bo pozostała nadal wśród fal bladych

Wyspa pachnących bzów, śpiewów upartych - 

      Pewnego dnia.