Panie, przedziwna radość rozjaśnia mi serce,

Iż nareszcie mój rozum, który był w rozterce

Srogiej i bezlitosnej z moją duszą białą,

Tak, że krew z ran obojga tryskała nawałą

Żywą i ich w purpurze kąpała męczarnie,

Teraz stał się jej sługą i nosi latarnię

Przed nią, gdy noc zapada. I dobrze tak czyni,

Albowiem, jak Murzynka, czarna morderczyni

Jasnych chłopców i dziewcząt naszych, ciemność głucha

Czyha, błyskając ślepiem złym, z którego bucha

Jakiś urok, śmiertelny, jak zatrute noże,

Jakiś obłęd tajemny, co wiedzie w bezdroże...


W ogrodach śmierci zerwałem irysy,

Jasności smutnej kwiaty rozłączenia;

Na sarkofagach czytałem napisy,

Mające więcej dla żywych znaczenia,

Niżeli księgi Mojżesza i Isy:

Więc lutnię Moją oprę o cyprysy,

Owe milczące kolumny Wspomnienia!