Kiedy w tej to wiosennej ty zrywasz się ustroni

Ciemnobłękitne fiołki o powiewnej woni,

Niestety, o! Cerery córko, nie wiesz wcale,

Iż ciemny Pluton dąży za tobą zuchwale.

Znieść miana bezpłodnego nie ma już ochoty:

Wenus tymi samymi zraniła go groty,

Jakimi trafia celnie w głębi leśnych cieni

W plemię ptaków i szybko-biegnących jeleni

O, słuchaj krzyków boga! Pod potężną dłonią

Dęba stają rumaki, co od światła stronią, 

Łamiąc swymi kopyty chylące się trzciny

W moczarach, które żywią zdroje Kamaryny.

W tych pieczarach łka Henna, wszech-kwiatów rodzica,

A Cjana swe wody łzami jej podsyca.

Wśród bladych nieboszczyków wnet ty będziesz panią

I Junoną podziemną, władnącą otchłanią.

I oto życie nagle, zgiełkiem swego znoju,

Naruszy nicość w grobów zamkniętą spokoju,

I odtąd wciąż na próżno nieszczęśliwe cienie

Z letejskich nurtów będą piły zapomnienie.



(J.Mor?as)


Zaiste, bracie, dziwnie gdy mówią Proroki:

Nie wiedzieć, czy ich słowo żywi, czy zabija?

Czasem w granatu kwiecie ukrywa się żmija,

Czasem w szczelinach ruin rosy lśnią uroki.



Umysł ludzki jest jako ocean głęboki,

Tym głębszy, iż się niebo w nim chmurne odbija...

A duszy naszej narcyz, biały jak lilija,

Tym bielszy, iż schylony nad głębią, gdzie mroki.



I tak wszystko! Płomiennych ogni stos - spowija

Ziemny, nieunikniony dym w głuche obłoki -

A z gór patrzący, widzi: człowiek idzie - mija...

A tylko puste słychać w uszach kroki, kroki...