Szedłem. Ciało się gięło moje z wyczerpania;

Gwiazdy nieme z wolna gasły pożegnania w niebie;

Szedłem, samotnie łkając na słońca pogrzebie

Między krukami nocy, w krainie wygnania.



Szedłem bez odpoczynku - mimo że ku winie

Zdrożnie żywot się skłania, ani razu przecie

Nie złorzeczyłem tobie, o ty, wonny kwiecie

Miłości, który kwitniesz o skrytej godzinie.



I oto godzina, słodka jako miody,

Niebieska i różowa, dzwoniąc w ranną ciszę,

Raduje się, iż moje pragnienie kołysze

Na falach pieśni pełnej anielskiej nagrody.



O, głębokie wołanie, które szczęście wskrzesza,

Pieszcząc jasną nadzieją dawnych dobrych czasów,

Rozlega się wśród ciemnej okropności lasów,

Gdzie moja dusza głowę, bolejącą, zwiesza...



Lecz pokój! Trud przemknął, lęk, zawrót otchłani, -

Oto spokój magiczny wśród płomieni lotnych,

Oto wino spragnionych, jasny chleb samotnych

I sen pod spojrzeniami Miłującej Pani.


I stał mój namiot, lśniący jako gołębica,

Wśród złotych piasków ziemi i niebios płomieni;

Słońce strzałami blasków raziło me lica,

Serce moje gorzało! - Więc jako spragnieni

Szukając pilnie, kędy jest chłodna krynica,

Tak zapragnąłem rosy i pachnących cieni:

I nagle - muszą spełnić się wyroki losów -

Noc nadeszła i skryła mię w głębi swych włosów...