Szedłem. Ciało się gięło moje z wyczerpania;

Gwiazdy nieme z wolna gasły pożegnania w niebie;

Szedłem, samotnie łkając na słońca pogrzebie

Między krukami nocy, w krainie wygnania.



Szedłem bez odpoczynku - mimo że ku winie

Zdrożnie żywot się skłania, ani razu przecie

Nie złorzeczyłem tobie, o ty, wonny kwiecie

Miłości, który kwitniesz o skrytej godzinie.



I oto godzina, słodka jako miody,

Niebieska i różowa, dzwoniąc w ranną ciszę,

Raduje się, iż moje pragnienie kołysze

Na falach pieśni pełnej anielskiej nagrody.



O, głębokie wołanie, które szczęście wskrzesza,

Pieszcząc jasną nadzieją dawnych dobrych czasów,

Rozlega się wśród ciemnej okropności lasów,

Gdzie moja dusza głowę, bolejącą, zwiesza...



Lecz pokój! Trud przemknął, lęk, zawrót otchłani, -

Oto spokój magiczny wśród płomieni lotnych,

Oto wino spragnionych, jasny chleb samotnych

I sen pod spojrzeniami Miłującej Pani.


Panie, przedziwna radość rozjaśnia mi serce,

Iż nareszcie mój rozum, który był w rozterce

Srogiej i bezlitosnej z moją duszą białą,

Tak, że krew z ran obojga tryskała nawałą

Żywą i ich w purpurze kąpała męczarnie,

Teraz stał się jej sługą i nosi latarnię

Przed nią, gdy noc zapada. I dobrze tak czyni,

Albowiem, jak Murzynka, czarna morderczyni

Jasnych chłopców i dziewcząt naszych, ciemność głucha

Czyha, błyskając ślepiem złym, z którego bucha

Jakiś urok, śmiertelny, jak zatrute noże,

Jakiś obłęd tajemny, co wiedzie w bezdroże...