Szedłem. Ciało się gięło moje z wyczerpania;

Gwiazdy nieme z wolna gasły pożegnania w niebie;

Szedłem, samotnie łkając na słońca pogrzebie

Między krukami nocy, w krainie wygnania.



Szedłem bez odpoczynku - mimo że ku winie

Zdrożnie żywot się skłania, ani razu przecie

Nie złorzeczyłem tobie, o ty, wonny kwiecie

Miłości, który kwitniesz o skrytej godzinie.



I oto godzina, słodka jako miody,

Niebieska i różowa, dzwoniąc w ranną ciszę,

Raduje się, iż moje pragnienie kołysze

Na falach pieśni pełnej anielskiej nagrody.



O, głębokie wołanie, które szczęście wskrzesza,

Pieszcząc jasną nadzieją dawnych dobrych czasów,

Rozlega się wśród ciemnej okropności lasów,

Gdzie moja dusza głowę, bolejącą, zwiesza...



Lecz pokój! Trud przemknął, lęk, zawrót otchłani, -

Oto spokój magiczny wśród płomieni lotnych,

Oto wino spragnionych, jasny chleb samotnych

I sen pod spojrzeniami Miłującej Pani.


Było to jak na farsalskim polu. Ranni,

Ohydni,

Konali na brzegach rowów,

Tam kędyśmy razem wrócili oboje

                           Z Psychą, moją duszą



I rzekłem jej: "Nieprawdaż?" I rzekłem jej:

"Te łuki, jakże w gruz padają! te łupy, co za łachmany!

Ach! przeklęte były nasze bronie i przeklęte

Nasze sztandary!

                           Psyche, moja duszo".



Było to jak w czyśćcu, gdzie mary rozpaczliwe

Obmywały czoła splamione

I wykręcały palce

Tam, kędyśmy razem wrócili oboje

                           Z Pychą, moją duszą.



I rzekłem jej: "Nieprawdaż?" I rzekłem jej:

"Ach! te potępieńce, które żal wciąż goni,

W rajskie, pachnące kwiaty

Któż zdoła przemienić?

                           Psyche, moja duszo!"



(J.Mor?as)