Szedłem. Ciało się gięło moje z wyczerpania;

Gwiazdy nieme z wolna gasły pożegnania w niebie;

Szedłem, samotnie łkając na słońca pogrzebie

Między krukami nocy, w krainie wygnania.



Szedłem bez odpoczynku - mimo że ku winie

Zdrożnie żywot się skłania, ani razu przecie

Nie złorzeczyłem tobie, o ty, wonny kwiecie

Miłości, który kwitniesz o skrytej godzinie.



I oto godzina, słodka jako miody,

Niebieska i różowa, dzwoniąc w ranną ciszę,

Raduje się, iż moje pragnienie kołysze

Na falach pieśni pełnej anielskiej nagrody.



O, głębokie wołanie, które szczęście wskrzesza,

Pieszcząc jasną nadzieją dawnych dobrych czasów,

Rozlega się wśród ciemnej okropności lasów,

Gdzie moja dusza głowę, bolejącą, zwiesza...



Lecz pokój! Trud przemknął, lęk, zawrót otchłani, -

Oto spokój magiczny wśród płomieni lotnych,

Oto wino spragnionych, jasny chleb samotnych

I sen pod spojrzeniami Miłującej Pani.


Iż wczoraj smutny byłem, pani

I dzisiaj smutek mnie omotał -

Powinnaś była przyjść, o Złota,

Rozjaśnić mroki mych otchłani.



Bom zagarnięty przez ciemności,

Obawa serce me zacienia -

I czuję już chłód przygnębienia

Trawiący cicho me wnętrzności.



Nie powitałem nadchodzącej.

I sam zostałem, wciąż słuchając

Umarłych liści, co szlochając

Wirują, nikną gdzieś pod słońcem!



I jest tu - jakby pióra ptaków 

Śmiertelne rannych, gdzieś w błękitach

Okrutny wicher w dal rozsypał,

W ciszy porannej, w mgieł orszaku.