Tyś piękna jak gwiazdy, a dusza twoja biała,

A giętkość błyskawicy jest gibkość twego ciała.



Powiew wiosenny kona, drżąc, na mej jasnej twarzy,

Odgłos mych stąpań jak pieśnią odległych miraży.



W złotym dzbanie wody czerpiesz ze spokojnej studni,

Promienna cała od blasków czarownych południ.



Podlewam pragnień kwiaty, których wonne wachlarze,

Chyląc się, omdlewają w słońca namiętnym żarze.



Na wzgórzu stajesz, gdy zapada wieczór uroczy,

I w dal idą zmierzchową twoje przedziwne oczy.



A ręce me posyłają swe białe wołania

I wzywają cię imieniem mojego kochania.



W tobie spełnienie pragnień i życia cel się mieści,

A serce otwiera na jakieś dziwne wieści.



Moje kolana, kędy drzemią spadki taneczne,

Szepczą zwierzenia długie i zaklęcia odwieczne.



Dusza się ma spowiada w marzeniu twoich oczu,

A ręce się radują w cienistym twym warkoczu.



Huśtawką jestem z światła, z wahań się jasnych pieśni,

A mój wybrany przy mnie w rozkoszy życie prześni.



Zwierciadłem jesteś cudów, zaklętym i bez zmazy,

A w nim goreje płomień wieczystych dusz ekstazy.


Z miłości konam! Gdybyż poznać cię, źrenico

Uczucia! Kochanku mój - weź ofiarny dar

Nieskalanego ciała! W jakimż blasku trwam,

Objawiającym ciągle moją moc magiczną!



Tego wieczoru, w myślach, przeklęłam swą czystość,

Najcudowniejszą Lilię! Moje złote ręce

Sczerniały śmiercią Róży, dotychczas nie tkniętej,

Aby radować mogła Cię jej promienistość!



O, Ty!

          Szalona jestem! A straszna lustrzaność

Stawu, w którym samotna w tym ogrodzie śpiącym

W świetle niebieskiej gwiazdy moja nagość drżąca -

Rozdziera mnie i rzuca wciąż w trwogi odchłanność!



Więc swym gwałtownym krzykiem przerywam milczenie

Dziewiczego pejzażu i rozrzucam włosy,

Bo wszystko wokół marzy o Promieniu, Mocy

Kochanka nieznanego, co źródłem cierpienia!



Na próżno!

                 Noc uchodzi; wiatr się śmieje, trąca

Odrażające Lilie, wyniesione w górę, 

Ku żagwiącemu słońcu, co męczy torturą -

Wieczną nieobecnością, której nie ma końca!

 

I która się nie skończy. Wiedzieć się kwitnieniem,

Pełnią samego życia! 

                                Opętanie skonem

Błyskające w sztyletu świetle roziskrzonym -

Nie potrafisz ty nigdy być mi : Wyzwoleniem!



Ziemio: żarłoczna, czarna! Moja postać jutro

Nie dotknie twego łona, co przyjmuje wszystko.

Nie spoczną tu popioły me, akordy czyste

Mego boskiego ciała! Nadzieja, okrutna



Miłością olśniewając, zawsze! omdlewanie

Błękitu tak smutnego, los utrwala w biegu

Wiecznym, który stawia mnie Samotną na brzegu

Przepaści, opętana wiecznym przyciąganiem.