Zaiste, bracie, dziwnie gdy mówią Proroki:

Nie wiedzieć, czy ich słowo żywi, czy zabija?

Czasem w granatu kwiecie ukrywa się żmija,

Czasem w szczelinach ruin rosy lśnią uroki.



Umysł ludzki jest jako ocean głęboki,

Tym głębszy, iż się niebo w nim chmurne odbija...

A duszy naszej narcyz, biały jak lilija,

Tym bielszy, iż schylony nad głębią, gdzie mroki.



I tak wszystko! Płomiennych ogni stos - spowija

Ziemny, nieunikniony dym w głuche obłoki -

A z gór patrzący, widzi: człowiek idzie - mija...

A tylko puste słychać w uszach kroki, kroki...


I stał mój namiot, lśniący jako gołębica,

Wśród złotych piasków ziemi i niebios płomieni;

Słońce strzałami blasków raziło me lica,

Serce moje gorzało! - Więc jako spragnieni

Szukając pilnie, kędy jest chłodna krynica,

Tak zapragnąłem rosy i pachnących cieni:

I nagle - muszą spełnić się wyroki losów -

Noc nadeszła i skryła mię w głębi swych włosów...