Zaiste, bracie, dziwnie gdy mówią Proroki:

Nie wiedzieć, czy ich słowo żywi, czy zabija?

Czasem w granatu kwiecie ukrywa się żmija,

Czasem w szczelinach ruin rosy lśnią uroki.



Umysł ludzki jest jako ocean głęboki,

Tym głębszy, iż się niebo w nim chmurne odbija...

A duszy naszej narcyz, biały jak lilija,

Tym bielszy, iż schylony nad głębią, gdzie mroki.



I tak wszystko! Płomiennych ogni stos - spowija

Ziemny, nieunikniony dym w głuche obłoki -

A z gór patrzący, widzi: człowiek idzie - mija...

A tylko puste słychać w uszach kroki, kroki...


O, niezbadane są boże wyroki,

Czasem światłością są, a czasem nocą:

Szczęśliwi, którzy gwiazdami się złocą,

Nieszczęśni, którzy w sobie żywią mroki!

Pierwsi śpiewają wzniośle, jak Proroki,

Drugim się skrzydła zranione trzepocą

Do oddalonych swoich gwiazd, daremnie!

- jedni i drudzy, o duszo są we mnie...