Przechodniu!

Przestrzeń wieczności jest pusta;

Siedmiu Tajemnic orszaki

Na wieki nieme są w sobie...

- Mówimy zmarłe już usta -

A tylko śpiewne twe ptaki

Jedne śpiewają nam w grobie...

Lecz nigdy do gniazd nie wrócą

Skrzydlaci, którzy zanucą

             W grobowcu...


Iż wczoraj smutny byłem, pani

I dzisiaj smutek mnie omotał -

Powinnaś była przyjść, o Złota,

Rozjaśnić mroki mych otchłani.



Bom zagarnięty przez ciemności,

Obawa serce me zacienia -

I czuję już chłód przygnębienia

Trawiący cicho me wnętrzności.



Nie powitałem nadchodzącej.

I sam zostałem, wciąż słuchając

Umarłych liści, co szlochając

Wirują, nikną gdzieś pod słońcem!



I jest tu - jakby pióra ptaków 

Śmiertelne rannych, gdzieś w błękitach

Okrutny wicher w dal rozsypał,

W ciszy porannej, w mgieł orszaku.