O, niezbadane są boże wyroki,

Czasem światłością są, a czasem nocą:

Szczęśliwi, którzy gwiazdami się złocą,

Nieszczęśni, którzy w sobie żywią mroki!

Pierwsi śpiewają wzniośle, jak Proroki,

Drugim się skrzydła zranione trzepocą

Do oddalonych swoich gwiazd, daremnie!

- jedni i drudzy, o duszo są we mnie...


Ja milczenie ust moich zmienię

         W radości głośny śpiew,

A bladość moich lic - w płomienie,

         Których ognisko krew!



Ja oczu zamknięte orbity,

         Ogarnione przez mrok,

Otworzę i w nieba błękity

         Zwrócę tęskniący wzrok!



A ręce moje tak bezczynne!...

         Ja wzniosę dwoje rąk -

I zerwę w sadach grono winne

         I róży ciężki pąk!



A sieci te, które mi więżą

         Ciało, rozedrę w szmat!

Ramiona moje się wyprężą

         Na cały wielki świat!