Ja milczenie ust moich zmienię

         W radości głośny śpiew,

A bladość moich lic - w płomienie,

         Których ognisko krew!



Ja oczu zamknięte orbity,

         Ogarnione przez mrok,

Otworzę i w nieba błękity

         Zwrócę tęskniący wzrok!



A ręce moje tak bezczynne!...

         Ja wzniosę dwoje rąk -

I zerwę w sadach grono winne

         I róży ciężki pąk!



A sieci te, które mi więżą

         Ciało, rozedrę w szmat!

Ramiona moje się wyprężą

         Na cały wielki świat!


Niema, smutna harfa, na Zorzy podmuchy

Czekająca, ma dusza - pokorna jak święci

I nie dbająca wcale, iż jest w niepamięci

           U ludzi, których błądzące są duchy...



Jestem w samotności, samotny bez miary;

Rozmyślaniem uparte tępię swoje grzechy,

A na mych ustach kwitną przedziwne uśmiechy,

           Iż tak bolesnym jest  - czynić ofiary...

 

                              *

                          *      *



Ach! bo moje serce, w ciszy, wielkim szlochem

Łka od jadu, co w łonie samicy wyrasta,

I nie może zrozumieć, że wszelka niewiasta,

           Jeśli nie matką jest, to tylko prochem...



I nie chcę pojąć mózg w swej dumy niebiosach,

Że przepych jego marzeń to szpitalna sala,

Gdzie nadzieja, w agonii, jękiem się użala,

           Żółtawa, z pękiem robaków we włosach!



 

                              *

                          *      *



Więc, łamiąc złość moją i bratnich pokoleń

Pieśnią na cyprysowej wiszącą gałęzi,

Czekam: Rychło ją wyrwie Pan Jasny z uwięzi

           I hymnem we mnie uderzy Wyzwoleń