Ja milczenie ust moich zmienię

         W radości głośny śpiew,

A bladość moich lic - w płomienie,

         Których ognisko krew!



Ja oczu zamknięte orbity,

         Ogarnione przez mrok,

Otworzę i w nieba błękity

         Zwrócę tęskniący wzrok!



A ręce moje tak bezczynne!...

         Ja wzniosę dwoje rąk -

I zerwę w sadach grono winne

         I róży ciężki pąk!



A sieci te, które mi więżą

         Ciało, rozedrę w szmat!

Ramiona moje się wyprężą

         Na cały wielki świat!


Wszystko co było, było tylko snem...

Ale sen każdy posiada znaczenie,

A ja w swym mózgu blask mam i widzenie

I o ciemnościach rzeczy - dużo wiem.



Poza zwierciadłem żyłem Wschodnich Mórz,

W dziedzinach, kędy rozmyślają magi

I marmurowe drzemią sarkofagi

Z popiołem Wieków i światłością zórz...



I mógłbym ludziom prawić wiele słów,

Jedne zabójcze, a inne rodzące...

Lecz ty co życie masz na jawie śpiące,

Pomyślisz pewnie, że to szereg snów?



I sprzecznie powiesz:"Po co tyle słów?

Niechajże palec zamyka nam usta:

O mowo ludzka, ty jesteś taka pusta,

Kiedy nadeszła już godzina snów!..."



Więc oto milczę, jak nieznany bóg,

Przybywający tajemnie w Tułaczu,

Przed którym, mimo duszy ludzkiej płaczu,

Wciąż zamykasz niegościnny próg!