Ja milczenie ust moich zmienię

         W radości głośny śpiew,

A bladość moich lic - w płomienie,

         Których ognisko krew!



Ja oczu zamknięte orbity,

         Ogarnione przez mrok,

Otworzę i w nieba błękity

         Zwrócę tęskniący wzrok!



A ręce moje tak bezczynne!...

         Ja wzniosę dwoje rąk -

I zerwę w sadach grono winne

         I róży ciężki pąk!



A sieci te, które mi więżą

         Ciało, rozedrę w szmat!

Ramiona moje się wyprężą

         Na cały wielki świat!


Iż wczoraj smutny byłem, pani

I dzisiaj smutek mnie omotał -

Powinnaś była przyjść, o Złota,

Rozjaśnić mroki mych otchłani.



Bom zagarnięty przez ciemności,

Obawa serce me zacienia -

I czuję już chłód przygnębienia

Trawiący cicho me wnętrzności.



Nie powitałem nadchodzącej.

I sam zostałem, wciąż słuchając

Umarłych liści, co szlochając

Wirują, nikną gdzieś pod słońcem!



I jest tu - jakby pióra ptaków 

Śmiertelne rannych, gdzieś w błękitach

Okrutny wicher w dal rozsypał,

W ciszy porannej, w mgieł orszaku.