Ja milczenie ust moich zmienię

         W radości głośny śpiew,

A bladość moich lic - w płomienie,

         Których ognisko krew!



Ja oczu zamknięte orbity,

         Ogarnione przez mrok,

Otworzę i w nieba błękity

         Zwrócę tęskniący wzrok!



A ręce moje tak bezczynne!...

         Ja wzniosę dwoje rąk -

I zerwę w sadach grono winne

         I róży ciężki pąk!



A sieci te, które mi więżą

         Ciało, rozedrę w szmat!

Ramiona moje się wyprężą

         Na cały wielki świat!


Żadna z mych pieśni nie dobiegnie końca:

Ogród mój więdnie bez promieni słońca,

I oto idę, z bólem na dnie czaszki,

Po chłodnych ścieżkach, gdzie, jak złote blaszki,

Szeleszczą liście. Czasem, skądś z ustroni,

Powionie zapach, lecz to echo woni,

Subtelne de profundis późnych kwiatów:

Nie masz jaśminów już, ni róż szkarłatów!

Niekiedy na gałęzi nagiej drzewa

Jakiś usiędzie ptak, krótko zaśpiewa

I odlatuje... Jak puste gospody

Chylą się drzewa, na wybrzeżu wody.

A serce bije, dusza tęskni - za czem?

Wodotrysk zrywa się i spada z płaczem...

Szlachetne oczy, które zachwycała

Jasnoróżowa biel żywego ciała,

Spojrzenia teraz zamieniają z Parką...

Oh! jak miłości czas przeminął szparko!

Z złamaną strzałą Eros, wyczerpany,

Leży u zimnych stóp jałowej Diany.

Niebo się krwawi na krańcach zachodu;

Mroki ogarną wnet obszar ogrodu -

I oto dążę, gdzie mnie nikt nie czeka,

Wlokąc za sobą smutny cień - Człowieka.



(Węglem smutku i zgryzoty - III)