A potem z pnia  mojego stanę się okrętem,

Abym się z wód ogromnym borykał zamętem,

Kiedy nadejdą burze, utkane z błyskawic

I z piorunów, co rzuci moc szatańskich prawic

Na Korabia mojego poświęcone deski,

Unoszące gołębic biel i cud niebieski.



A potem jam Zwycięstwo nadane mi chrzestem,

Którym, na zawołanie Silnych mówię: "Jestem!

W chwale chrobrych wojowań, co zbudziły śpiące,

I z uśmiechem królowań, zapatrzonych w Słońce"


Pewnego dnia, o droga, będzie tak, że cienie 

Przeszłości pięknej pójdą twoim śladem,

Tak białe tu - gdzie czerń i omroczenie

Dni utraconych, szarych, ciężkich, bladych -

Tonących w smutku, na tej ruin scenie.



Łkając, samotna, w dźwiękach dzwonu twardych,

Gdy Przeszłość mrze i płyną łez strumienie,

Odejdziesz, wnet pogrążysz się w półcienie -

      Pewnego dnia.



Smutku dziś żadne nie nawiedza tchnienie

Serca, bo senne jest niewiedzy śladem...

Lecz żal ci będzie statku, który ginie -

Bo pozostała nadal wśród fal bladych

Wyspa pachnących bzów, śpiewów upartych - 

      Pewnego dnia.