A potem z pnia  mojego stanę się okrętem,

Abym się z wód ogromnym borykał zamętem,

Kiedy nadejdą burze, utkane z błyskawic

I z piorunów, co rzuci moc szatańskich prawic

Na Korabia mojego poświęcone deski,

Unoszące gołębic biel i cud niebieski.



A potem jam Zwycięstwo nadane mi chrzestem,

Którym, na zawołanie Silnych mówię: "Jestem!

W chwale chrobrych wojowań, co zbudziły śpiące,

I z uśmiechem królowań, zapatrzonych w Słońce"


Ciemność nie jest tajemnicą. Tajemnica

Jest światłością, a mrok wrogiem jest tajemnic.

I czyż kiedy zamieszka w głębinach ciemnic

Tajemnica, duchem jasna gołębica?

 

Odleciała z łanów słońca, ponad wierzchy,

I wstąpiła do świetlicy duchów świętych -

I nie znajdziesz jej na polach w pień wyciętych,

Ani w duszy tych, co mówią: "Zmierzchy...zmierzchy..."

 

Czasem, stojąc u dwóch światów już granicy,

Starzec ujrzy - i wnet potem w niebo leci.

Czasem mędrzec ją usłyszy w ustach dzieci,

A pragnący ją wypije z ócz krynicy.

 

Jest radością, sercem Słowa wśród płomieni;

Z jej rozkazu śpiewający, ma uśmiechy;

Nie wiedzący, nie znający - same grzechy

i wyrzutów ból, łkający pośród cieni...

 

W ludzkiej mocy jest wykrzyknąć: "Zorze świecą!

Z widnokręgów precz pierzchnęła ciemność marna:

Gołębico! zbóż złotawych oto ziarna,

Oto ołtarz naszej duszy, Tajemnico!"