A potem z pnia  mojego stanę się okrętem,

Abym się z wód ogromnym borykał zamętem,

Kiedy nadejdą burze, utkane z błyskawic

I z piorunów, co rzuci moc szatańskich prawic

Na Korabia mojego poświęcone deski,

Unoszące gołębic biel i cud niebieski.



A potem jam Zwycięstwo nadane mi chrzestem,

Którym, na zawołanie Silnych mówię: "Jestem!

W chwale chrobrych wojowań, co zbudziły śpiące,

I z uśmiechem królowań, zapatrzonych w Słońce"


O niewiasto, wyryłem na ruin kamieniu

Imię twe, by spoczęło w zapomnienia cieniu,

Pośród roślin goryczy i głuchych nopalów...

Myśli, co w głębi czaszek zawodzą pieśń żalów,

Załkały konwulsyjnie nad smutnym mozołem

Rąk mych, usypiających życie pod popiołem

I rzucających serca żywy, święty przepych,

Niby drżące węzgłowie, dla robaków ślepych!...

O śnie! nędznym jest koniec ekstaz prawowiernych -

Znikomość!

                 Lecz ja krzyczę do gwiazd miłosiernych:

Wieczyste! weźcie w swoje świetlane łańcuchy

Wszelkie po zmarłym szczęściu owdowiałe duchy!