W każdy wieczór, gdy sen oczy skleja

I sam jestem, przesiąknięty cieniem

Widzę zjawę. Pająk tym widzeniem -

     Tarantula nocy, nadzieja.



Czy w tajemnym pokoju się kryje?

Niepokoi, a kocham ja przecież.

Ciągle muska dłoń moją, jak kwiecie -

     Tarantula nocy, nadzieja.



Wiedzą, jasną tak, ciągle pełniejąc

Stopę od stołu, przy którym piszę,

Czuwać będzie wciąż, na ścianie, w ciszy -

     Tarantula nocy, nadzieja.



I ta - moja pieśń - pełna jest cieni,

Smutek, wbrew woli mej, w niej się błąka -

Bo ciągle żyje w niej dusza pająka -

     Tarantuli nocy, nadziei.



Zdmuchnięte świece, dymy tężeją.

Nieruchomy, wciąż czai się pająk;

Znika - wraca znów: przędący majak -

     Co tarantulą nocy, nadzieją.



Nieuchwytna, na stropie czernieje,

Nad mym sercem, co wciąż drżenia pełne,

I w milczeniu tak - snuje swą wełnę -

     Tarantula nocy, nadzieja.



Przędzie uparcie - skórę mi grzeje

Sukno tkane ze snu i z marzenia,

Co wydłuża się, jedwabiem mieni -

     - Tarantula nocy, nadzieja.



Przędzie: czuję jak ciało okleja

Suknia, która prośbą nasiąka,

Odchodzącym dana przez pająka -

     Tarantulę nocy, nadzieję.



Marian Stala


W cielesnych pragnień mych miłosny lot,

Znienacka, woli mej uderzył grot,

Tak, iż runęły w topielisko błot!



A gdy, krwawiące, legły, rzekłem im:

Kierunek lotu waszego był złym:

Pędziłyście tam, gdzie nicość i dym!



A oto teraz krwią ciekący bok,

W sercu glist zgniłych i robaków tłok,

Pieśni trup w ustach, w oczach - pusty mrok!



A tyle słońca, żywych gwiazd i zórz!

Anielskie góry, grody, świętość mórz,

Gaje, wabiące wonią pełnych róż!...



Błogosławiony niechaj będzie Pan!

I Śmierć, biorąca życie w śmierci tan!

I Prawda, uśmiech dusz, wśród krzyku ran!