A był dzień siódmy czasu, co niegdyś zburzony.

Bóg, zanurzony w marzeń swoich oceanie,

Zwieńczające cię dzieło zgłębia nieustannie,

O, stworzonego świata kształcie niezmierzony!



Pod pniem drzewa znużonym owocu nadmiarem,

Zginającym gałęzie, kipiącym od soku,

Promieniejący Adam, przy nim Ewa, z boku:

Śpi niby, lecz dźwięk każdy słyszy, jakby czarem.



Ich lśniące, nagie ciała, wspaniałej białości,

W wonnej trawie ukryte, drżą w smugach światłości,

Którą wschodzące słońce w Ogrodzie rozpręża.



I stoi Bóg przed nimi dwojgiem w uniesieniu -

I nagle wzdryga się, bo - z wyżyn do korzeni

Istności swej, przeczuwa pełznącego Węża.


Ani na dźwięk dublonów złotych, ani piastrów

Żadna się struna lutni mej nie zakolebie:

I raczej ze świątynnych podcienia pilastrów

Będę wyciągał rękę, przechodniu, do ciebie,

Niż miałbym się dopuścić zdrady Gwiazd na niebie.



z francuskiego przetłumaczył Stanisław Pieńkowski