A był dzień siódmy czasu, co niegdyś zburzony.

Bóg, zanurzony w marzeń swoich oceanie,

Zwieńczające cię dzieło zgłębia nieustannie,

O, stworzonego świata kształcie niezmierzony!



Pod pniem drzewa znużonym owocu nadmiarem,

Zginającym gałęzie, kipiącym od soku,

Promieniejący Adam, przy nim Ewa, z boku:

Śpi niby, lecz dźwięk każdy słyszy, jakby czarem.



Ich lśniące, nagie ciała, wspaniałej białości,

W wonnej trawie ukryte, drżą w smugach światłości,

Którą wschodzące słońce w Ogrodzie rozpręża.



I stoi Bóg przed nimi dwojgiem w uniesieniu -

I nagle wzdryga się, bo - z wyżyn do korzeni

Istności swej, przeczuwa pełznącego Węża.


W cielesnych pragnień mych miłosny lot,

Znienacka, woli mej uderzył grot,

Tak, iż runęły w topielisko błot!



A gdy, krwawiące, legły, rzekłem im:

Kierunek lotu waszego był złym:

Pędziłyście tam, gdzie nicość i dym!



A oto teraz krwią ciekący bok,

W sercu glist zgniłych i robaków tłok,

Pieśni trup w ustach, w oczach - pusty mrok!



A tyle słońca, żywych gwiazd i zórz!

Anielskie góry, grody, świętość mórz,

Gaje, wabiące wonią pełnych róż!...



Błogosławiony niechaj będzie Pan!

I Śmierć, biorąca życie w śmierci tan!

I Prawda, uśmiech dusz, wśród krzyku ran!