A był dzień siódmy czasu, co niegdyś zburzony.

Bóg, zanurzony w marzeń swoich oceanie,

Zwieńczające cię dzieło zgłębia nieustannie,

O, stworzonego świata kształcie niezmierzony!



Pod pniem drzewa znużonym owocu nadmiarem,

Zginającym gałęzie, kipiącym od soku,

Promieniejący Adam, przy nim Ewa, z boku:

Śpi niby, lecz dźwięk każdy słyszy, jakby czarem.



Ich lśniące, nagie ciała, wspaniałej białości,

W wonnej trawie ukryte, drżą w smugach światłości,

Którą wschodzące słońce w Ogrodzie rozpręża.



I stoi Bóg przed nimi dwojgiem w uniesieniu -

I nagle wzdryga się, bo - z wyżyn do korzeni

Istności swej, przeczuwa pełznącego Węża.


W każdy wieczór, gdy sen oczy skleja

I sam jestem, przesiąknięty cieniem

Widzę zjawę. Pająk tym widzeniem -

     Tarantula nocy, nadzieja.



Czy w tajemnym pokoju się kryje?

Niepokoi, a kocham ja przecież.

Ciągle muska dłoń moją, jak kwiecie -

     Tarantula nocy, nadzieja.



Wiedzą, jasną tak, ciągle pełniejąc

Stopę od stołu, przy którym piszę,

Czuwać będzie wciąż, na ścianie, w ciszy -

     Tarantula nocy, nadzieja.



I ta - moja pieśń - pełna jest cieni,

Smutek, wbrew woli mej, w niej się błąka -

Bo ciągle żyje w niej dusza pająka -

     Tarantuli nocy, nadziei.



Zdmuchnięte świece, dymy tężeją.

Nieruchomy, wciąż czai się pająk;

Znika - wraca znów: przędący majak -

     Co tarantulą nocy, nadzieją.



Nieuchwytna, na stropie czernieje,

Nad mym sercem, co wciąż drżenia pełne,

I w milczeniu tak - snuje swą wełnę -

     Tarantula nocy, nadzieja.



Przędzie uparcie - skórę mi grzeje

Sukno tkane ze snu i z marzenia,

Co wydłuża się, jedwabiem mieni -

     - Tarantula nocy, nadzieja.



Przędzie: czuję jak ciało okleja

Suknia, która prośbą nasiąka,

Odchodzącym dana przez pająka -

     Tarantulę nocy, nadzieję.



Marian Stala