A był dzień siódmy czasu, co niegdyś zburzony.

Bóg, zanurzony w marzeń swoich oceanie,

Zwieńczające cię dzieło zgłębia nieustannie,

O, stworzonego świata kształcie niezmierzony!



Pod pniem drzewa znużonym owocu nadmiarem,

Zginającym gałęzie, kipiącym od soku,

Promieniejący Adam, przy nim Ewa, z boku:

Śpi niby, lecz dźwięk każdy słyszy, jakby czarem.



Ich lśniące, nagie ciała, wspaniałej białości,

W wonnej trawie ukryte, drżą w smugach światłości,

Którą wschodzące słońce w Ogrodzie rozpręża.



I stoi Bóg przed nimi dwojgiem w uniesieniu -

I nagle wzdryga się, bo - z wyżyn do korzeni

Istności swej, przeczuwa pełznącego Węża.


Iż wczoraj smutny byłem, pani

I dzisiaj smutek mnie omotał -

Powinnaś była przyjść, o Złota,

Rozjaśnić mroki mych otchłani.



Bom zagarnięty przez ciemności,

Obawa serce me zacienia -

I czuję już chłód przygnębienia

Trawiący cicho me wnętrzności.



Nie powitałem nadchodzącej.

I sam zostałem, wciąż słuchając

Umarłych liści, co szlochając

Wirują, nikną gdzieś pod słońcem!



I jest tu - jakby pióra ptaków 

Śmiertelne rannych, gdzieś w błękitach

Okrutny wicher w dal rozsypał,

W ciszy porannej, w mgieł orszaku.