Było to jak na farsalskim polu. Ranni,

Ohydni,

Konali na brzegach rowów,

Tam kędyśmy razem wrócili oboje

                           Z Psychą, moją duszą



I rzekłem jej: "Nieprawdaż?" I rzekłem jej:

"Te łuki, jakże w gruz padają! te łupy, co za łachmany!

Ach! przeklęte były nasze bronie i przeklęte

Nasze sztandary!

                           Psyche, moja duszo".



Było to jak w czyśćcu, gdzie mary rozpaczliwe

Obmywały czoła splamione

I wykręcały palce

Tam, kędyśmy razem wrócili oboje

                           Z Pychą, moją duszą.



I rzekłem jej: "Nieprawdaż?" I rzekłem jej:

"Ach! te potępieńce, które żal wciąż goni,

W rajskie, pachnące kwiaty

Któż zdoła przemienić?

                           Psyche, moja duszo!"



(J.Mor?as)


Na smutnej bieli Księgi, wszystkich dni przeżytych

Świadectwa, niechaj przez cud trudzący wytrwałości,

Gdy tego chcę, marzenie moje wnet zagości,

Zastygając w tajemne szyfry znaków skrytych.



Cielesna piękność moja: tak kruchy ornament,

Który w ucieczce swojej czas gorzko doświadcza;

Młodość ma, ponad którą dłoń Anioła władcza;

- Całym jest gotów przyjąć dziś Oczarowanie.



Wiemże to jakie będzie? lecz przeczuwam przecie

- O, źródło cienia, lecz i jasności w tym świecie -

Wedle daru pewnego czytania w przyszłości:



Wśród równiny ogromnej, co w dal się rozszerza,

Zawsze Błękitu pragnąc, pełen zachłanności,

Płomienny kwiat miłości, składany w ofierze.